Steeds weer diezelfde ruzie?
Dat jij en je partner ruzie krijgen over iets kleins… of iets groots. En dat het dan steeds verder uit de hand loopt. De een zegt iets scherps, de ander klapt dicht of wordt boos. Voor je het weet zitten jullie in een herhaling: kritiek, verwijten, afstand.
Misschien wil jij het snel uitpraten. Je vindt het lastig als er spanning blijft hangen. Maar je partner wil er liever even niks mee – die trekt zich terug of heeft tijd nodig. En dan gebeurt het weer: jullie raken verder van elkaar verwijderd.
Waarom steeds hetzelfde gedoe?
Je denkt misschien: “Waarom blijven we dit doen? We wéten toch hoe dit gaat?”
En tóch gebeurt het steeds opnieuw. Dat komt doordat dit soort ruzies vaak niet over het onderwerp gaan – maar over een patroon waar jullie in vastzitten. Een soort automatische reactie, die steeds weer wordt aangezet. Het gaat zó snel, dat je het soms pas later doorhebt.
En ja, dat kan je moe maken. Of verdrietig. Misschien heb je de hoop een beetje opgegeven. Je denkt: “Laat maar. Dit verandert toch niet meer.” En misschien doe je dan alsof het je niks meer doet. Maar als je eerlijk bent – écht eerlijk – dan voel je vanbinnen: dit raakt me. Je begrijpt me niet. En dat voelt alleen.
Jullie staan niet tegenover elkaar
In zulke momenten lijkt het alsof jij en je partner tegenover elkaar staan. Jij zoekt contact, de ander zoekt rust. En dan is het zó makkelijk om te denken: “Zie je wel, jij begrijpt mij niet.”
Maar de echte tegenstander is niet je partner. Het is het patroon tussen jullie. Het patroon dat jullie allebei gevangenhoudt. Dat ervoor zorgt dat je je terugtrekt, of juist gaat vechten. Dat je je niet gehoord voelt, of niet veilig.
Als je dat eenmaal leert zien – dat het patroon het probleem is, en niet je partner – dan verandert er iets. Dan komt er ruimte om te kijken: Wat gebeurt er nou écht tussen ons? Wat voel ik eigenlijk? En wat probeer jij me misschien te vertellen, zonder woorden?
Wat zit eronder?
In mijn werk met stellen gaan we niet alleen praten over communicatie. We gaan kijken en ervaren: wat gebeurt er vanbinnen als jullie botsen? Wat voel je écht? Waar doet het pijn? Wat hoop je eigenlijk dat de ander ziet?
Want als je dat leert zien bij jezelf én bij je partner, ontstaat er begrip. Dan kun je uit het patroon stappen. Niet in één keer – dat hoeft ook niet. Maar je krijgt nieuwe mogelijkheden. Nieuwe woorden. En vaak ook: meer zachtheid naar elkaar.
Het hoeft niet perfect
Laat dat maar los. Niemand heeft een perfecte relatie. Het gaat erom dat je weer het vertrouwen voelt om het aan te durven gaan. Dat je de stap zet om te kijken: Wat gebeurt hier tussen ons? En wat kunnen we anders doen?
Dat vraagt moed. En ja, het is soms spannend. Maar het levert ook iets op: meer rust, meer verbinding, en vooral het gevoel dat je er samen weer wat van kunt maken.
Herken je jezelf hierin? Weet dan: dit hoeft niet zo te blijven.
Lieve groet,
Anne-Brit Voorn
